बुधबार १९ मङ्सिर, २०७५ Monday, 24 June, 2019

‘उत्कृष्ट खेलाडी’ अरुणा शाही ठकुरी ‘डबल सेलिब्रेसनमा’  (भिडियो सहित)

महिला भलिबलको अघोषित ‘सम्राट’ एपीएफलाई आछुआछु बनाएको चितवन टाइग्रेसको चुलिँदो चर्चा

अरुणा शाही ठकुरी, नेपालकी उदीयमान भलिबल खेलाडी हुन् । चितवन टाइग्रेसकी ‘टाइग्रेस’ । हुन त उनले पहिला पनि आफ्नो खेलमार्फत् लोकप्रियता नकमाएकी होइनन् । यद्यपी, केही समय यता खेल क्षेत्रमा उनको चर्चा चल्न थालेको छ । यो लोकप्रियता राष्ट्रिय भलिबल प्रतियोगितामा प्राप्त जीतको नतिजा हो ।

नेपाल भलिबल संघ र आधीआवादी फाउन्डेसनको संयुक्त आयोजनामा भएको राष्ट्रिय भलिबल प्रतियोगितामा चितवन टाइग्रेसले आक्रमक प्रस्तुति दिएर महिला भलिबल साम्राज्यको एकल ‘सम्राट’ का रुपमा स्थापित एपीएफलाई आछुआछु बनायो । एपीएफमाथि सो प्रतियोगितामा सजिलो जीत हासिल गरेपछि एकाएक चितवन टाइग्रेसको चर्चा चुलिएको हो । सोही प्रतियोगितामा उत्कृष्ट प्रस्तुति दिएपछि अरुणाले क्लबसँग उस्तै लोकप्रियता ‘सेयर’ गरिरहेकी छिन् । फेरि, उनको अब्बल प्रस्तुतिका लागि उनलाई यस वर्षको ‘उत्कृष्ट खेलाडी’ घोषित गरिएको छ ।


ADVERTISEMENT

स्कुटरको चाबी पक्रिदाको क्षण भलिबलको सट हान्न निकालेको पसिना ... वर्षपछि टिमको अप्रत्यासित जीत अनि ‘उत्कृष्ट खेलाडी’ का रुपमा जीतको मूख्य श्रेय आफूलाई । अरुणाका लागि यो ‘डबल सेलिब्रेसन’को माहोल भइदिएको छ  । त्यसैले उनी दङ्ग छिन् । उनको मुस्कानले यही बताउँछ ।

वि सं २०५१ सालमा म्याग्दीको पिप्ले गाविसमा जन्मिएकी अरुणाले कहिल्यै ठूलो सपना नै देखेकी थिइनन् । ग्रामीण भेगको बसाईं, गाउँले परिवेशमा हुर्काइ यी सबै कुराले शायद उनलाई सपना देख्ने वातावरण नै नदिएको पनि हुन सक्छ । उनलाई भलिबलप्रति पनि खास रुचि होइन । स्कुलले प्रतिस्पर्धाका लागि लग्यो । उनी गइदिइन् । सोही प्रतिस्पर्धामा प्रतिस्पर्धीका रुपमा आएको पोखराको ज्ञान बाबु स्कुलले अरुणाको अन्तर्निहीत प्रतिभालाई ठ्याक्कै चिन्यो । उनका अगाडि अफर राखिदियो ‘हाम्रो स्कुलमा आउ, छात्रवृत्ति दिन्छौं’ । ‘मौका आउँछ पर्खंदैन, बगेको खोला फर्कंदैन ।’ यही भनाइबाट उत्प्रेरित भएजस्तै गरी अरुणाले पनि आफ्नो अगाडि हात फैलाउँदै आएको अवसरलाई अङ्कमाल गरिन् । अवसरले पनि उनलाई ‘वार्म हग’ गरिदियो ।

उचित ट्रेनिङ पाएपछि उनले भलिबललाई चिन्दै गइन् र भलिबलले उनलाई । त्यसपछि त के, उनीहरु बेस्ट फ्रेन्ड नै भए । भलिबल खेल्दा रमाइलो लाग्न थाल्यो । भलिबलले नै उनलाई पहिचान दियो । एउटा छुट्टै जीवन थियो जसको कल्पना उनले कहिल्यै गर्न भ्याएकी थिइनन् । देशमा मात्र नभएर विदेशमा समेत आफ्नो देशलाई चिनाउने अवसर जुट्यो, भलिबलकै कारणले । यसै अन्तर्गत उनी आफ्नो जीवनकै सबैभन्दा अविस्मरणीय खेल सम्झिन्छिन् । 

त्यसअघि नेपालले श्रीलंकालाई कहिल्यै जित्न सकेको थिएन । साउथ एसियन गेम्स थियो । नेपाल र श्रीलंका भिड्दै । जित्दैनौं भन्ने डर कताकता लागिरहेको थियो तर, जसरी पनि राम्रो खेल्छौं भन्ने साहस चाहिँ जुटाइराखेका थियौं । नभन्दै हाम्रो साहस सकारात्मक नतिजा पायो । बेस्ट अफ फाइभमा श्रीलंकालाई हरायौं । त्यो गेम म कहिल्यै पनि बिर्सन सक्दिन ।

हुन त उनी पश्चिमाञ्चल क्लबकी खेलाडी हुन् । यद्यपी यस वर्षको नेपाल भलिबल संघ र भारतीय आधीआवादी फाउन्डेसनको संयुक्त आयोजनामा भएको राष्ट्रिय भलिबल प्रतियोगितामा उनलाई चितवन टाइग्रेसले सापटी लिएको थियो । उनी मात्र नभएर चितवन टाइग्रेसले यही गेमको लागि अमेरिकाका ३ भलिबल खेलाडीलाई आफ्नो टिममा ‘हायर’ गरेको थियो । जित्नुको मूख्य कारण पनि यही भएको अरुणा बताउँछिन् । 

नेपाल महिला भलिबलको अघोषित सम्राटका रुपमा स्थापित एपीएफलाई जित्नु आफैमा ठूलो उपलब्धि हो । यो जीत ठूलो हो । तर, जित्छौं भन्ने आत्मविश्वास पनि सानो चाहिँ थिएन । अरुणाका कुरा सुन्दा यस्तै लाग्यो । 

‘विदेशको खेलाडीहरु ल्याएपछि गेम आफै राम्रो भइहाल्छ नि । जित्छौं भनेर लगभग स्योर थियौं ।’ जित्छु जस्तो लागेको थियो ? भन्ने हाम्रो प्रश्नमा उनको यस्तो उत्तर आयो । उत्तरमा कन्फिडेन्स बेस्सरी छचल्कियो ।

उनका अनुसार अमेरिकी खेलाडीहरुसँग खेल्न उनीहरुलाई कुनै समस्या भएन । बरु, टिम वर्क झन् निखारिएर आयो । यस अघि उनले भारतका खेलाडीहरुसँग पनि मैदान नबाँडेकी होइनन् । तर, एउटै टिममा भएर खेल्दा समेत भारतीय खेलाडीहरु अलि हेप्ने प्रवृत्तिको भएकाले खेल त्यति जमेन । ‘यसपालि भने दुवै राम्रो । अमेरिकी खेलाडी र उनीहरुकै कारण हाम्रो गेम पनि । त्यसैले त जीत हाम्रो पोल्टामा प¥यो ।’ आंशिक रुपमा नमिलेका दाँत देखाउँदै अरुणा मिलेको हाँसो हाँस्छिन् ।

भलिबललाई नै सारा जीवन समर्पण गर्ने हो त भन्ने हाम्रो प्रश्नमा उनले उल्टै हामीलाई नै प्रश्न गरिन् ‘अहिलेसम्म हाम्रो देशमा जीवनभर भलिबल नै खेलेर बसेको कोही देख्नुभाको छ र ?’

जीतले उत्पातै खुसीको माहोल सिर्जना गरिदिएका बेला उनलाई एउटा पीरले भने सताइरहन्छ । ‘भलिबलका अतिरिक्त के ?’ नेपालका खेलाडीहरुको मनमा यो प्रश्न उठ्नु नौलो कुरा होइन । शुरुमा त खेल्छु भनेर परिवारलाई कन्भिन्स गर्न गाह्रो त्यसपछि खेललाई नै करियर बनाएको छु भन्ने कुरालाई समाजमा स्वीकार्य बनाउन गाह्रो । यति मुस्किल पार गरेपछि अब खेलेरै जीवन चलाउन सक्छु भनेर आफैलाई  विश्वास दिलाउन गाह्रो । अरुणाको अवस्था पनि यस्तै केही छ ।

भलिबललाई नै सारा जीवन समर्पण गर्ने हो त भन्ने हाम्रो प्रश्नमा उनले उल्टै हामीलाई नै प्रश्न गरिन् ‘अहिलेसम्म हाम्रो देशमा जीवनभर भलिबल नै खेलेर बसेको कोही देख्नुभाको छ र ?’ उनको प्रश्न आफैमा उत्तर बनेर आयो । अरुणाले केही वर्ष भलिबल खेलेर अन्य क्षेत्रलाई पनि सँगसँगै लग्ने योजना बनाएकी छिन् । यही कारणले गर्दा पढाइलाई निरन्तरता दिइरहेको उनी बताउँछिन् । 


 

Leave a comment